תמונות בעמוד
PDF
ePub

plicitate evangelica alienius? Et tamen sunt qui hæc, non hortamenta obsequii, at feditionis irritamenta, ab ipso Paulo, clam quidem ac tecte, fed data opera, volunt subministrari.

Sentiunt ii ipsi qui hæc afferunt, quam lubrico in loco consistant; itaque alio se vertunt. Conjiciunt scilicet, hanc Epistolam a Paulo esse exaratam. ineuente jam principatum Nerone, cum in cives adhuc minime sæviret, cum Christianis nondum cædem inferret, nondum insidias instruerei. Perquam arcto fane spatio inclufa est hæc conjectura: Utcunque er.im imperium jam adeptus Nero nihil nisi justum ac lene, nihil niii benesicum præ fe feret; personam tamen hanc, quam sibi imposuerat, vix brevi tempore fustinuit; intra quod scriptam efle hanc Epistolam, dictu quidem Iiih.il facilius, fed quæ sidem faciant, prorfus incerta funt. Sint ea autem quam certiffima:—At vero illo ipso temporc, cum jam edicto non exularent, capite non plecterentur Christiani, multis tamen malis atque incqmmodis conffictabantur, injuriis laceffiti sunt, probiis atque conrumeliis vexati: Hæc ne evenirent sllis, qui Deorum immortalium cultum, omnemque religionem tollere putabantur, ne mitiffimi quidem imperatores suis caverunt; quibus scilicet, uti Callioni illi, nihil eorum quicquam cnra erat. Atque hac .(si non deteriori conditione) Christianos tum Romæ fuisse, perlecto huj us Epistolæ capite octavo, vix est qui dubitet. Hoc innuunt, quæ^in sine Capitis duodecimi occurrunt; "Benedicite persequentibus vos; benedicite, et non inaledicite;" et cætera, usque ad ilium Versiculum, in quo caput desinit; "Noli vinci a malo, fed vince in bono

malum." malum." His autum proxime adhæret pracceptum illud ipsum, in quo' expiicando versumur; ad quod adeo, quæ præccsserant, pertinere, et quasi viam sternere, omnino existimandum est. Sive itaque rerum Christianarum, pacatiffimis «« tiam temporibus, atque ea ipsa tempestate, qua hæc scripta sunt, conditionem, sive apostolicæ, orationis cursum atque cohærentiam spectemus; Jd utrinque persp^icuum est, Sublimwres has poteJiates, quibus ion refiftendum este edixit Paulus, qurecunque illæ sueritit, tales certe suisse, a quibus multa tune temporis paterentur Christiani.

Sed demus id etiam, Romanos Christi sidetn prositentes, nihil calamitatis, nihil mali hactenus perpeflos efle: At certe, quod non inciderat, jam tum in propinquo suit, ac plane instabat. Ea Una erat omnium ubicunque Christianorum sors, periculis semper proximos esse, tanqmam in procinctu atque in acie stare. Id scilicet monuerat ipse ille cui nomen dederant: "Injicient Vobis "manus, et persequentur vos, tradentes in syna"8°8as, et custodias, trabentes ad reges, et pra> "sides, propter nomen meum." An id latuit Paulum? an animo forte exciderat, tum cum de jure regum ac presidium in subdiros diflereret? De se quidem, prophetarym monitis obtemperans, et Divino ispe Spiritu afflatus, prædixerat; "Spi"ritus Sanctus, per omnes civitates mihi protes"tatur, dicens, quoniam vincula et tribulationes "me manent." An, qui suis tam perspicax erat, in aliorum malis etiam ante occursum cernendis, prorsus cæcutavit? An, cui sollcituda omnium eerkfiaram perpetuo instabat, quæ Romans ecclesiæ jam tuAi immincret tempcitas, non attendit,

non non prospexit, non somniavit ?, Sin vcro pnesenftrit; credibile est, nulla ingruentis istius procel1* ratione habit a, hæc ad Romanos scripsisije. apostolum? ad alium quasi scopum mente collineassc? ea tantum tradidisse prarcepta, quæ pacatis rebus congruerent, essentque in annum sorte tmuifl atit alterum valitura? Qui.h,anc P^ulo lententiam affingunt, utcunque sibi ipsis fapere videantur, apoftoli certe fapientiæ haud mult,um tribuunt; quem, scilicet, existimant, id officii genns, quod maximi esset momenti, quodque potiffimum aversarentur hominis, omnino præteriisse, in hoc vero itotis viribus incubisse,' ut fuaderet discipulis, quæ ponderis'vix quidquam in fe haberent, quaeque esient ipsi spptite suar atque alacri mente fadturi.

- Ecquid enim suafore opus est, ut VnEl'\%alis. ac Tributi, Timor.is atque Honoris dcbita persolyantur regibus, qui dd hobis et de republics optimc font meriti? ut magistratihus non re/ijiatur, a quibus minime lædimur? ut "Potestatibus sub«''limioribus subditi eflc" velimus, quæ in id tantum præsunt, ut quasi in specula positæ commodis nostris prospiciant melius atque invigilent }, Cum quidem ab' iniquis princii>ibus premi Ijos atque afiligi cohtigerit; cum capita, cum fprtprr'æ periclitentur, cum multa mala perpeffi, plura adhuc impendere videamus; tum fane præceptis, h'ortationibusy argumentis opus est, quæ animum injuriarum non fatis patientem temperent, quibusque quasi adminiculis fulti in officio stare possimus. Hat itaque in caufa apte admodum et cumdignitate Pauli verfaiur oratio. Qui auteui id illuin cgifie putant, ne erga bene merentes sir mus ingratl, ut optimis principibus sua constet reverentia; nec, quid argumento conveniat, nec quid apostolum dcceat, perspicere vidcntur.

Unum hoc, quo se recipiant, habent perfugiUm; insitam nempe hominum animis opinionem de observantia ethnicis magistratibus minime debita, hie a Paulo acriter atque animofe, ut oportuit, convelll. Sed cum hunc errorem soli amplecterentur Judaei, cumque ca Romæ ecclesia, ad quam scriberet Paulus, ex Ethnicis fore constaret; patet, huic uni fundamento omnem apostolicao argumentations vim inniti non posse; adeoque nec tanti esse hanc captiunculam, ut ei discutiendæ ultra immoremuri pnesertim cum in eadem sententia, quam Paulo nos tribuimus, Petrum ex omni pane confentientem, cique sutf'ragantem habtmus.

Subdltos, Servo/que ne deessentoffieiis, quibus tenerentur adversus reges ac Dominos, sic hortatur Petrus—" Subjecti estote omni humane "creaturæ, propter Deum) sive regi, quasi "præcellenti, sive ducibus, tanquam ab eo mis"sis ad vindictam male facto rum, laudem vero *' bororum——Servi, subdici estote, cum omni '* timore, dominis; non tan tum bonis et mo"destrs, fed etiam dyscoli?." Dein, quod ex utraque parts præceperat, hoc coinmuni quasi argumento tuetur et commendat: " Hæc estenim '* gratia, si, proprer Dei conscientiam, sustinec "quis tristitias, patiens injuste. Quse enim eft "gloria, si, peccantes, et colaphizati, suffertis? r* fed si, bene facientes, patienter sustinetis, hæc '* est gratia apud Deum." Postremo, Christ! patientiam, tanquam exemplar, intueri eos jubet,

Vol. II. E e U ad eamquc se totos componerc ac conformare. "In hoc enim (ait) vocati estis; quia et Christus "pasius est pro nobis, vobis relinquens exemp"him, ut sequamini vestigia ejus: Qui, cum "malediceretur, non maledicebat; cum patere"tur, non minabatur; tradebat autem juste se "judicanti." Quo pertinent hæc, non opus est ut multis apud vos agam; ita enim facilia atque expedita sunt, ut disputatione vix egeant. A perte hoc Petrus sighisicat, subdi nos oportere tam Regibus, quam Dominis, non "tantum bonis et "modestis, fed etiam dyscolis," i. e. qui inique, aspere, et inhumane nos tractant; quibufque vix esset ut non resisteretur a nobis, nisi intuitu turn mercedis quam pollicetur Deus, tum exempli quod proposuit Christus, omnes iracundiæ aculeos, omnes animorum tumores, <:omprimeremus» Spectare hæc qui ad Strvos tantum aiunt, ad Subditcs vero pernegant, dupliciter peccant; cum et ea discerpant, quæ, uti ab apostoto prolata sunt, aptistime cohærent, et rei ipsius rationem non fatis attendant. Petrum, scilicet, existimant, cum exposuerat, primo, quid subditi regibus, dein, et quid Dominis scrvi deberent, ad ea argumenta protinus dilapsum esse, iisque inculcaniiis usque ad sinem capitis inhæsisie, quæ quidem omnino ad servos, haudquaquam ad mbditos, in officio continendos pertinerent. Id certe magls intererat rei et publicæ et Christianæ, ut regibus, quam ut Heris, pie obediretur. Id itaque quod præcipuum erat, præcipue in animo habuisse apostolum, par est credi, si modo ad id aptari poffint ejus verba; quæ quidem ad id aptari non tantum possunt, fed debent. Scripsit Petrus Advents

- ■.

« הקודםהמשך »